Hepinizin bildiği Türkiye’de home office çalışma tam olarak benimsenmemiş olsa da son yıllarda kurumsal hayattan ayrılarak bu yolla işlerini sürdürenlerin sayısı artış gösteriyor.
“Patron bizi gözünün önünde ister, evden çalışmak, işe konsantre olmak çok zor” diyenler olsa da uzaktan çalışmanın işin geleceği olmadığını, “şimdiki zaman” olduğunu her fırsatta aktarmaya çalışıyorum. Yurt dışında örneklerini görmeye başladığımız dört günlük çalışmalarının aslının uzaktan çalışmanın bir başlangıcı olduğunu da bu vesileyle hatırlatmak, İşin Geleceği Şimdi’de yazdığım gibi yakın gelecekte kademeli bir geçişle ofislerin boşalacağını yinelemek istiyorum.
Koronavirüs ile Türkiye’de de insanların fiziksel olarak bir ofis ortamında bulunmadan çalışmasına izin verileceğini, Slack ve Trello gibi yazılımlarla birden fazla kişinin işbirliği içerisinde çalışmasının yaygınlaşacağını, Skype üzerinden yüz yüze toplantılarda artış yaşanacağını öngörüyorum.
2020’den itibaren, küresel şirketlerin % 61’i artık çalışanlarının bir çeşit uzaktan çalışma politikası kullanmasına izin veriyor. Global Workplace Analytics, 2005’ten bu yana uzaktan çalışmanın küresel olarak % 159’a kadar arttığını iddia ediyor. Ayrıca Flexjobs verileri, performansa dayalı uzaktan çalışma istatistiklerine göre işletmelerin % 85’inin daha fazla esneklik nedeniyle şirketlerinde verimliliğin arttığını ortaya koyuyor. Modern teknolojilerin yardımıyla artık internet bağlantısı olan her yerden çalışma sağlanıyor.
Peki hem çalışan hem de işveren için uzaktan çalışma faydalıysa, verimliği artırıyor, maliyetleri düşürüyorsa küresel işletmelerin % 39’u neden buna izin vermemeyi seçiyor? Sebepler değişmekle birlikte, Owl Labs’ın Uzaktan Çalışma Durumu raporu, işletmelerin uzaktan çalışmaya karşı çıkmasının bir numaralı nedeninin denemeye isteksiz olmaları olduğunu ortaya koyuyor.
Geçen hafta Apple, Starbucks, Twitter, Facebook ve diğer birçok şirketten çalışanlar, personelin mümkün olduğunca uzaktan çalışmaya teşvik etti. BBC, Forces, CNBC ve Guardian da dahil olmak üzere birçok kurum, dünyadaki daha küçük şirketlerin benzer kararlar almak zorunda kalmasının sadece bir zaman meselesi olduğunu düşünüyor.
Bununla birlikte, uzaktan çalışma oranının en düşük ülkelerden biri virüsün ilk kez görüldüğü Çin. Her ne kadar Çin’in çalışma yapısı batı standartlarına göre muhafazakar sayılsa da koronavirüs uzaktan çalışmanın gerekliliği ile insanların işlerini görme şeklini değiştiriyor gibi görünüyor.
Aslında bu salgın şirketlerin çalışanlar ile arasındaki ilişkiyi yeniden incelemeleri ve şirket kültürüne karşılıklı faydalı olmaları için yapılacakları değerlendirmelerine olanak sağlıyor.